Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

Αύρα Βρυξελλών


δημοσιεύτηκε 11.11.2016, 06:11
Συντάκτης: Δημήτρης Νανούρης
Τυχερός ο Δημήτρης Παπαδημούλης. Εξελέγη ευρωβουλευτής και τον έδεσε τον γαϊδαράκο του. Στα γρασίδια της εύχλοης βόρειας Ευρώπης παρακαλώ, όχι όπου όπου. Να βοσκάει ολημερίς μες στη χλίδα και να μηρυκάζει καμιά μπάλα σανό ή τριφύλλι για βραδινό. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συνιστά τη χαρά του πολιτικού. Παχυλός μισθός, παγκούε κάθε μήνα επί πέντε συναπτά έτη, διαρκή ταξίδια, άριστες συνθήκες εργασίας με χαλαρά ωράρια, κάργα αβρότητες με τους συναδέλφους, ομονοούντες και αντιφρονούντες, γκουρμεδάτα γεύματα με άφθονο ζύθο ή κρασί· ζωή χαρισάμενη, για μπον βιβέρ, βουτηγμένη σε τσουβάλια με ζάχαρες.

Αντιθέτως στην ελληνική Βουλή, θα την έβγαζε μες στην αθλιότητα και τη μιζέρια. Στην καλύτερη, θα κονταροχτυπιόταν νυχθημερόν μετά του Αδ-όνειδος, χαλώντας τσάμπα και βερεσέ την καλή του καρδιά και στη χειρότερη, θα τον προίκιζε ο Θε...Αλέξης με κάνα κρίσιμο υπουργείο, κοτζάμ στέλεχος πρώτης γραμμής επί δεκαετίες, και θα αναγκαζόταν να κόβει μισθούς, συντάξεις και εφάπαξ στο ταλαίπωρο πόπολο, το οποίο θα τον σιχτίριζε στις διαδηλώσεις κι όλα αυτά με όφελος μηδέν. Ασε που τα μνημόνια προκαλούν πολιτική αστάθεια, ελλοχεύει ανά πάσα στιγμή ο κίνδυνος των πρόωρων εκλογών και με τα ποσοστά του κόμματος να συρρικνώνονται στο μη περαιτέρω, Κύριος οίδε αν θα τα κατάφερνε να επανεκλεγεί. Στις Βρυξέλλες την περνάει κοτσάνι, πράγμα που αντανακλά στο πρόσωπό του και κάνει μπαμ στις δημόσιες εμφανίσεις του.

Ζαρίφης, τζέντλεμαν σωστός. Διαθέτει ανέκαθεν, εξάλλου, το επικοινωνιακό χάρισμα. Γράφει στο γυαλί και, καθώς πάει ροδάνι η γλώσσα του, ακούγεται έξοχα και στο ραδιόφωνο. Τα στρωτά ελληνικά του και οι κομψεπίκομψες φράσεις που χρησιμοποιεί τον κάνουν περιζήτητο στα ΜΜΕ. Οι καλέστρες των ενημερωτικών εκπομπών έχουν πάνω πάνω το τηλέφωνό του στα τεφτέρια τους. Δεν τον ξέχασαν, ασφαλώς, όταν μίσεψε στις φάμπρικες του Στρασβούργου και στου Βελγίου τις στοές. Λαλίστατος πάντοτε, καταχέριαζε στην αρχή τους Σαμαροβενιζέλους και υποστήριζε αργότερα με απαράμιλλο δυναμισμό τη σύμπραξη της πρωτοδεύτερη φορά Αριστεράς με ολίγη από Ακροδεξιά. Σιγά σιγά όμως χαμήλωσε τις ταχύτητες, κατέβασε τους τόνους. Η απόσταση, η διαφορά κλίματος και η ώσμωση με ανώτερες κουλτούρες τον άλλαξαν προς το καλύτερο. Ο λόγος του αποπνέει τώρα μια κοσμοπολίτικη αύρα, έχει καταστεί νηφαλιότερος.

Ωσαύτως, υπερασπίζεται πια την κυβέρνηση με κρύα καρδιά. Χθες βρισκόταν σε τρελά κέφια. Του ζήτησαν στον Σκάι να σχολιάσει τον νέο ένοικο του Λευκού Οίκου. «Στις 9 Νοεμβρίου 1989 έπεσε το Τείχος του Βερολίνου και στις 9 Νοεμβρίου 2016 εξελέγη ο Ντόναλντ Τραμπ με την υπόσχεση να χτίσει ένα καινούριο τείχος στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού» τόνισε, φέρνοντας φρέσκο ευρωπαϊκό αέρα στη συζήτηση. Εσπευσε κατόπιν να καθησυχάσει τους φόβους των πολιτών για το μέλλον του πλανήτη: «Η εμπειρία μάς δείχνει ότι στις ΗΠΑ, πολλές φορές μέχρι σήμερα, άλλη είναι η ατζέντα με την οποία εκλέγεται κάποιος και άλλα πράττει στη συνέχεια», υπενθύμισε. Κακούργα μετανάστευση. Συμμερίζομαι το δράμα των εμιγκρέδων. Φεύγουν απ’ την πατρίδα και σύντομα ξεχνούν τα καλά της. Στις ΗΠΑ, λοιπόν, οι πολιτικοί τάζουν λαγούς με πετραχήλια προεκλογικά και κάνουν τα άκρως αντίθετα κατόπιν, ενώ στην Ψωραλέξαινα εφαρμόζουν κατά γράμμα τις υποσχέσεις τους. Τρανταχτό παράδειγμα ο ΣΥΡΙΖΑ. Στο σπίτι του κρεμασμένου, Δημήτρη, δεν μιλούν για σκοινί, αλλά... παροιμίες που δεν λέγονται γρήγορα λησμονιούνται.